از همين اينجا وارد مقوله ميشيم، كه فرماندهان ما به خاطر اينكه مباني اين جنگي كه وارد شديم، داستان، عقيدتي بود،ايدئولوژيك بود،حق نداشتيم همينجوري بتمه اي دستمون رو ببريم روي ماشه و شروع كنيم به شليك كردن.يا اينكه توپخانه و خمپاره رو برقرار بكنيم،شروع كنيم بزنيم تو سر زن و بچه مردم.ولو اينكه دشمن اومده بود از اونها سنگر ساخته بود.خيلي سخته.

چند تا مثال بزنم توي همين جا براتون.بفهميد كه اصلا شرايط و حال و هوا چه جوري بود.

تو كامياران، شاگرد كوچك محمد بروجردي بودم.توي يك اتفاقي ، روي يك تپه اي ضد انقلاب اومد زد به اون تپه و شبانه سر دو تا از بچه ها رو بريد و  گذاشت سر بچه ها رو روي كيسه خواب. ما صبح كه متوجه شديم و رفتيم بالاي سر اين تپه، ديديم وضعيت رو، خيلي مشمئز كننده بود و به هم ريختيم اصلا . با توجه به اينكه دو تن از دوستان بسيار خوب رو از دست داده بوديم. تو مسير كه باز مي گشتيم سمت كرمانشاه، حاج محمد بروجردي رحمه الله عليه بهم گفتش كه:  به نظرت مي رسه چه كار كنيم؟ با توجه به اينكه ماه پيشم دو مرتبه مشابه همين قصه رو داشتيم.

اينا رو دارم ميگم كه بدونيد من هم امامزاده اي نبودما،ولي فرماندهان ما چه قدر باشعور و با انگيزه.

گفتم كه : حاج ممّد، اگه از من بخواي، بايد براي اينكه اين مقوله دو مرتبه تكرار نشه و مردم اين روستا سابقه دارن به اينكه پناه دادن به ضد انقلاب، يه درس عبرتي بايد بديم براي اينكه براي همه درس بشه كه به ضد انقلاب پناه ندن. گفت : يعني چه كار كنيم؟ گفتم : حاجي بايد شخم بزنيم اين اتفاق ديگه نيفته. منم ناراحت از اين وضعيت.تو اين شرايط. آقا، محمد بروجردي، گوشهاش سرخ شد.- "آقاي فلاني، من فكر نمي كنم شما پاسدار باشي.اين همون چيزيه كه دشمن مي خواد."

دشمن مي خواد ما وارد اين صحنه و اين مقوله بشيم.از همين جا ما بازنده اين زمينيم. اون موقع خوب نمي فهميدم اين قصه رو دوستان.فكر مي كردم كه شايد يا جيگر اين كارو نداره يا اينكه آدم مسامحه گريه. گفتم : به ذهنم مي رسيد كه راهي به غير از اين وجود نداره.

از اين مقولاتم الي ماشاالله داريم.يعني همينجوري فرماندهان مثل پيچك، مثل احمد متوسليان، مثل همت، هر كدوم كه توي بوكان رفتن، توي پاوه رفتن، توي سردشت رفتند و اينها، اونهام دقيقا مي دونستن كه جايي دارن ميرن كه بايستي با يه ظرافت؛فقط مبحث عمليات نظامي نيست؛ بايد با يه ظرافتي جراحي بكنن.تيغ تو دستشونه، اما نمي تونن هر جايي رو بزنن بشكافن.بايد درست جراحي بكنن.بايد تلفات بدي، اما صحنه رو بايد جوري واردش نشيم كه بعدا يه اتفاقاتي بيفته .... خوب توجه بكنين.

از كجا ياد گرفت؟ اين چيزي كه برام خيلي عجيبه اينه كه اين فرماندهان من كه اينا كه تو زمان شاه اينا هم خدا تو زرورق بزرگ كرده بود، پرورش يافته بودن.اينا كه قبلش كه به تعبير حضرت امام اون موقع كه گفته بودش كه سربازاي من توي گهواره ها هستن ، اون موقع كه توي گهواره ها بودن.دوره هاي نظامي هم نديده بودن. يه سري توي هيئت ها ، يه سري مباني عقيدتي ياد گرفته بودن از جنگهاي حسيني .و جنگهاي علي وار. حالام(حالا هم) كه انقلاب شده ، اينا اومدن تازه يه تيري شليك كردن و يه اوضاع احوالي ديدن. خيلي گنده گنده هاشون ده - پونزده روز توي جنوب لبنان آموزش ديده بودن، چهار تا تير در كرده بودن. حالا توي اين صحنه اومدن، مي خوان همه اون چيزي كه ياد گرفتن، اونو مي خوان اينجا پياده بكنن. چي ياد گرفتن؟ ياد گرفتن و توي هيئت ها براشون گفتن ، توي دروس براشون گفتن كه در جنگ خندقي ، امير مومناني بوده، عمر بن عبدودي بوده كه وقتي كه آقا روي سينش مي شينه كه كار رو تموم بكنه، ملعون آب دهاني ميندازه تو صورت آقا اميرالمومنين.آقا كه ميان كار رو تموم بكنن، از رو سينه ملعون بلند ميشند و اينها ، چند قدم مي زنند و ميان ، بعد كار رو تموم مي كنن. كه بعد مي پرسن از آقا؛ شاعر قشنگ ميگه، علي الظاهر مولاناست :  تف عدو انداخت بر روي علي،افتخار هر نبي و هر ولي، گفت من تيغ از پي حق ميزنم، بنده حقم نه مامور تنم، حالا شعرم اگه پس و پيش مي خونم ببخشيد.

كنترل اين نفس و اينكه همه اون ضربه اي كه مي خواد بزنه خالصا مخلصا فقط براي رضاي خدا باشد . اينارو پاي منبرا براي ما گفتن.اما اينكه توي صحنه نبرد وارد شدي، ميخواي اين تاكتيك رو پياده كني كه آقا خالصا و مخلصا؛ اگر كه او يك ضربه، شهيد محراب بود ديگه گفتش كه آقا بياريد همين غذايي كه به من ميديد به اسير بديد، يك ضربه زد يك ضربه بزنيد؛ اينها داستانهاييه كه شنيديم.اما امروزه تو به عنوان سرباز اسلام و به عنوان فرمانده يه مجموعه يي وارد اين صحنه شدي.اين الگو رو مي توني پياده بكني؟ آري دوستان.بخشيش رو پياده كردن و تمام موفقيت ما توي همين مقوله بود.

روزي كه جنگ تحميلي شروع شد؛ كه ايكاش كه ما بتونيم كه اين كلمه رو هم برداريم : جنگ عراق با ايران، كه دروغ محضي بيش نيست.ايكاش مي شد كه اين رو به گونه اي پاك كرد كه اينهم هي تكرار نشه.يعني بايد اين مقوله جا بيفته كه جنگ شرقترين شرق كشور عالم تا غربترين غرب كشور عالم كه در طول تاريخ اين اتفاق نيفتاده كه براي نابود كردن يك جريان، بخش اعظمي از دنيا و همه كشورها با هم ديگه دست به دست هم بدن و اتفاق نظر داشته باشن براي له كردن يك جريان حقير.كه اين مقوله يك بار در طول تاريخ اتفاق افتاده و اونهم مقابل انقلاب اسلاميه.اين رو با صراحت و با شفافيت عرض بكنم خدمت شما، چون مقوله جنگ ما هي يه چيزي ميشه : جنگ ايران و عراق.هي خفيف جلوه دادن اين هم دوستان، يك جنايت و يك خيانتيه.رسانه ها حداقل وظيفه ندارن كه "جنگ ايران و عراق".البته اين رو باز هم عمدا ميگن براي اينكه شماها هيچوقت و فرزندانتون، احساس غرور و احساس عظمت و مجد نكنيد. هميشه در حد يك كلام باشه : جنگ ما با استكبار جهاني. خود اين استكبار جهاني هم حالا چه اندازه حجم و قد و قواره و اينا داره ، اين رو هم خرمالش مي كنن. براي اينكه مي دونن اگر كه تاكيد بشه رو اينكه جنگ ما با عراق نبوده است، ديگه بر و بچه هاي شما توي دانشگاه يه سر و گردن ميدن جلو راه ميرن.همه ميفهمن قد و قوارشونو. هي بايد همينجوري توي كله شما جا بندازن : آقا ، شماها 8 سال با اين عراقيها جنگيديد، همين بدبخت بيچاره ها؛ اينا كه مي بيني هيچي بلد نيستن عقب مونده ها، اين وضع زندگيشون، اون وضع ...

اينجوري بود واقعا؟ بماند.وارد مباحث فرعي نشيم.چون مي خوام از همه اينها عبور كنم، اما هر جاييش يه نكته ايه يه گلوگاهيه كه نمي ذاره اصل مطلبي رو كه مي خوام براي شما بگم، اون رو خيلي پوست كنده بخوام جا بندازم براي شما. ميدونم كه بعدش سوال پيش مياد ، بعد بايد برگردم به عقب.فلذا مجبورم كه اينها رو يه پله يه پله هي بريم جلو.

روزي كه جنگ تحميلي شروع شد و عراقيها با ده - دوازده تا لشگر هجمه كردن از سه محور جنوب و مياني و شمالي؛ميگويند كه به حسب آمار مختلف شما حدود 350 هزار تا پنصد هزار نيروي نظامي و شبه نظامي در منطقه كردستانات زمينگير داشتين.بين 350 هزار تا 500 هزار نيروي زمينگير داشتين تو اين مناطق. نميدونم تشريف برديد يا نه، يا پيرغلاماي جبهه كه تو محفلمون حضور دارن خاطرشون هست .تنگه دزلي، راههاي پر پيچ و خم سنندج به مريوان، جاده بانه،سقز، مريوان ...اين راهها و اين در تپه ها با گذاشتن اين تامين هايي كه ما تپه به تپه مي گيريم، هي پيشروي مي كنيم، هي رو اينها بايد تامين بگذاريم ، روستاهايي كه پاكسازي مي كنيم.اينكه آمار دادن 500 هزار نفره، 5 ميليون نفر، نه كه 50 ميليون نفر ميتونستيد شما سازماندهي بكنيد ؛ همه اين در تپه ها رو آدم ميذاشتين ؛ اما مردم رو نمي داشتين، تا همين الآن هم زمينگير بودين اونجا.

يعني اگر وارد اين مقوله و اين نسخه اي كه براتون پيچيده بودن مي شدين، كل قافيه رو باخته بودين و تا هيمن الآن هم نمي تونستين سر به سلامت بيرون بيارين.اما با يه درايت و با يه ذكاوتي ما مردم رو نگه داشتيم.، حفظ كرديم.خيلي اين مسئله مهمه دوستان

الحمد لله الذی ینج الصالحین و یرفع المستضعفین و یضع المستکبرین و یهلک ملوکا و یستخلف آخرین و الحمد لله قاسم الجبارین ، مغیر الظالمین، مدرک الحاربین

باز هم شادي روح امام عزيزمون ،شادي روح همه شهداي 10 سال دفاع مقدس، 10 سال، همه شهداي استشهادي از حسين فهميده و عباس دوران شما گرفته تا لبناني ها ، فلسطینیها ، عراقیهایی که این روزها پیکر شریف خود را گوی آتشینی می کنند و به دشمن ؛ اشقی الاشقیا؛ یورش می برند، و خاصه شهدای منتسب به این استان، استان شهید پرور خراسان، و خاصه شهدای عملیات کربلای 4 و كربلاي 5 كه به سالگردشون رسیدیم، و باز خاصه شهدای منتسب به جمع خودمون، صلوات و فاتحه ی دیگری عنایت بفرمایید آقا.

خوب، ما از پیشاپیش تبریک عرض می کنیم خدمت همه ی دوستان خوب.خداوند تبارک و تعالی برای نسل جدید و دانشجو و مجرد محفل خودمون، از خداوند منان و آقا امیر مومنان و خانم زهرا درخواست می کنیم عنایتی بکنن و مقدر بکنن برای آتی زندگی ما که ما هم پیوسته راه و مشی اونها رو الگوی زندگی خود قرار بدیم، بتونیم مثل اونها ساده انتخاب بکنیم، عشقی آسمانی در دل داشته باشیم و برای روزهای سخت و همچنین شیرین زندگی همسران خوبی باشیم و برای اونهایی هم که ازدواج کردن پیوسته اخلاق نیکو و طول عمر و سعادت و فرزندان نیکو می خواهیم و پیوسته از این دو بزرگوار طلب این رو داریم که ما رو در مسیر پر پیچ و خم زندگی مورد لطف و عنایت خودشون قرار بدن، انشاالله.

موضوع صحبت دوستان، مبانی جنگ ایدئولوژیک هست .این موضوع رو در دو یا سه دانشگاه در تهران و شیراز ارائه دادم؛ دوست دارم که خدمت شما هم اینجا این مبحثو ارائه بدم.

جرقش از اونجا زده شد که در تلویزیون قریب به دو - سه هفته ی پیش یک صحنه ای رو دیدم که برام خیلی عجیب بود و همون رو مبنای این سخنرانی قرار دادم .تصویر این بود که نشون می داد مردم بصره ، تصاویری رو از حضرت امام و حضرت آقا بلند کرده بودند روی دستشون و در مقابل تانکهای انگلیسی که به سمت اینها نشانه روی کرده بودن ، تظاهرات می کردند و به نفع و طرفداری از حضرت آقا و حضرت امام شعار می دادن.

خوب، حسب ظاهر یه اتفاقیه ، ما می بینیم یه تظاهراتیه اتفاق افتاده.پشت اين قصه خيلي سوالها خوابيده، براي من حداقل و نسلی که با من زندگی کرده و جنگیده، خیلی جای سوال داره که چجور میشه که مردمی که در بیش از 10 عمليات در طول اين 10 سال دفاع مقدس،مورد تهاجم مستقیم ما قرار گرفتن و موضوع عملیات بودن و در طول این مقطع ، خاصه 8 سال جنگ، ما از این مردم کشتیم.به هر حال جنگه، حلوا که خیرات نمی کنن آقا.و تقریبا میشه گفت خانواده ای نیست توی بصره که این که این خانواده ، یا فرزندش یا پدر اون خونواده، متحمل خسارت از این بابت نشده باشند.حالا یا فشار صدام هم بوده اونطرف که خوب بوده، اما اینها از همون ابتدای جنگ که وارد صحنه میشن میان توی خرمشهر ؛ مردم بصره و الاماره؛ اینا مردم نوک خط حمله هستن،تلفات دادن از همون اول برای گرفتن خرمشهر و ایجاد عربستان بزرگ تا فتح خرمشهر توسط شما در عملیات الی بیت المقدس و بعد عملیات بعدی، عملیات رمضان و بعد همینجوری والفجر مقدماتی ، والفجر 1،عرضم به حضور شما که ، کربلای 4 ، كربلاي 5،عملیات خیبر،عملیات بدر،والفجر 8 ،عملیاتهای تکمیلی که انجام شده تا آخری که مرصاد بوده ،این منطقه پیوسته صحنه خونین نبرد دو طرف بوده.

این مردم خاطرات زیادی هم دارن،یعنی از هلهله کردن برای اسرای شمااین مردم توی صحنه بودن تا الی ماشاالله این اتفاقی که افتاده.خوب ، این کشت و کشتار که صورت گرفته ، قائده طبیعیش اینه که مثل همه جای دنیا نه در کمتر از دو دهه که بیش از نیم قرن و بلکه بعضی موقعها یک قرن، یکصد سال ، این مردم دیگه با هم چفت نمی شن.یعنی یه عداوتی ، یه کینه ای بین اینها اتفاق می افته که اینها اصلا...اونهم تازه اگر یه طرف مقوله قومی باشن که اینا عربن و اون تعصب و عصبیت عربی ، هنوز که هنوزه باز فائق بر مقوله است و اینها به هیچ وجه توی یکی دو دهه نباید با شما خوب باشن.باید کینه ای رو به دل بگیرن که ، حالا حالاها این کینه باید برقرار باشه.

این اتفاقی هم که اونجا افتاد، همه ی دوستانی که اگر قسمت شد تشریف بردن کربلا، اونایی که رفتن کربلا اونایی که از این مسیر رفتن یا اونایی که از مسیر مهران رفتن، میدونن که الآن حال و هوا توی اونجا چه جور هست.

و چه جور شده که شما این محبوبیت رو ، ولو اینکه جنگیدید ، ولو اینکه کشتید از اونها ، کشته هم دادید و امروزه خانواده ای همونطور که عرض شد در عراق و خاصه در بصره و الاماره که بیشترین نوک حمله ما بوده، تلفات رو دادن؛ اونا که با پول نیومدن اونجا،حالا خیلی ها یه چنین تبلیغات زهرآگینی می کنن که آقا اینها... .نه آقا اینها ،وضعيت انقدر اونجا آشفته بازاره که برای پول کسی نمیاد عکس امام و عکس آقا رو بگیره و جلو تانک انگلیسی بخواد تظاهرات بکنه.

چه اتفاقی افتاد؟چه جور جنگیدید؟ و مبانی این جنگ چی بود که علیرغم اینکه اونطرف یه چنین الگو و یه چنین انگیزه هایی رو برای جنگ به اجبار یا به اختیار انتخاب کرده بودن و اومده بودن توی صحنه نبرد ، اما بعد از گذشت یکی دو دهه یه چنین کشش و یه چنین رغبتی وجود داره.و علیرغم اینکه ما پیوسته هم خودمونو سرزنش می کردیم و همینجور در صحنه نبرد هم این اتفاق نیفتاد که ما نتوانستیم بصره رو به شکل نظامی تحت سلطه خودمون در بیاریم.اما در یک آینده و در یک مقطع کوتاهی ، یک اتفاقی فراتر از اینها افتاد که بازخوانی درست جنگ و اون پیروزی ای که ما می خواستیم بهش برسیم ، دقیقا همون چیزی بود که امروزه بهش رسیدیم.علیرغم همه ی بحرانهایی که اتفاق افتاد و آمریکاییها و انگلیسیها از اون سر دیگه ی دنیا پا شدن اومدن اینجا و سعی می کنن که رل و نقش اول رو جوری وانمود بکنن که اونها بازیگر این صحنه هستن.

من امشب اگر بتونم تو این فرصت محدود ، این بخش از جنگ رو یه بازخوانی بکنم و درست ورق بزنیم برخی از مستندات جنگ رو که قطعا اینو می دونم متاسفانه ؛ نه، توی این مقطع 15- 16 سال گذشته که والیان فرهنگی ما موظف بودن که این مستندات رو درست هم ثبت بکنن و هم بازخوانی بکنن، به خصوص برای محافل صاحبنظر ما، دانشجویان ما و همچنین در رادیو و تلویزیون ،اما متاسفانه به خاطر فقر این قصه که سهوا هم اتفاق نیفتاد، با صراحت اینو عرض می کنم که عمدا اتفاق افتاده این قصه و عمدا هم استمرار داره این مقوله.چرا که احساسم اینه که اگر که بازخوانی این 10 سال دفاع مقدس،تاکیدم هم روی 10 ساله.چرا که توی 2 سال قبل از 8 سال،اتفاقات سهمگینی افتاد که چهره هایی تو قد و قواره محمد بروجردی کاوه، ناصر کاظمی ، این بر و بچه ها توی این دو سال دانشگاه توی کردستان و توی بحرانهای قبل از شروع جنگ تحمیلی ساخته شدن و بعد این 8 سال رو به تعبیر ما دانشگاهیها پاس کردند و به صحت و سلامت هم طی طریق کردن.

این دو سال هم به خصوص.اون 8 سالش که اصلا کلی خلا توش وجود داره و اینها؛همین الآن بیش از هر زمانی سوال راجع بهش وجود داره و بازخوانی درستی نشده ؛ دو سالش به مراتب اصلا گم گمه، فِيده،پاك شدست اصلا.چرا؟ باشه که در طول صحبت بهش برسیم.

این چه نوع جنگی بود اتفاق افتاد که اثراتش امروزه هم در عراق و هم در جهان اسلام ، بازتابش همون بازتابی بود که حضرت امام مایل بود که سنگرهای کلیدی جهان رو یکی پس از دیگری فتح کنیم.

عنایت بکنید دوستان، میدونید که سر قصه کنفرانس طائف که همزمان با پیروزی انقلاب اسلامی اتفاق افتاد؛ این کنفرانس طائف در همین کشور عربستان عزیز که هم تو یه مقطعی و هم الآن به نوعی داریم دو بال کبوتر اسلام می شویم؛در همین جا این اتفاق افتاد.تو این کنفرانس طائف همه جمع شدن.زعمای قم ، از لیبرالها گرفته تا انگلیسیها و اسرائیلی ها و آمریکاییها اومدن اون تو ، توی اون نشست در کنفرانس طائف بعد از پیروزی انقلاب تصمیم بر این گرفته شد روی سه محور اساسی اینا به نتیجه رسیدن:

1.الگوی جداسازی مناطقی از خاک ایران که اینها کوس خود مختاری بزنن.

2.همزمان با این مقوله، زدن مرکزیت نظام.

3.روی کار آوردن یک کشور دوست و همفکر با عقائد موجود جهانی و منطقه ای.

خوب، توی اون تفکر اولیه ؛ شروع کردن دیگه از 2 ماه، سه ماه بعدش،زدن قصه قائله گنبد اتفاق افتاد ، قائله خوزستان اتفاق افتاد ، خلق شمال اتفاق افتاد و مشخضا قصه ی کردستان به خاطر اینکه اونجا موضوعیتی هم داشت از گذشته.توی قصه ی قائله کردستان این مقوله گرم شد و گرفت.

این تز تمام کشورهای دیگه هم پیاده شده بود و جواب داد.یعنی وقتی که بنا به یه خواسته های بومی و منطقه ای شعارهایی داده میشه ، حکومت مرکزی نیروهای خودشو جمع میکنه میبره توی اونجا.خواسته یا ناخواسته یه درگیری اتفاق می افته بین نیروهای حکومت مرکزی و نیروهای بومی اون منطقه.به محض اینکه اولین تیر در میره، یه جبهه ایجاد میشه ، شروع میشه درگیری.اینها از همدیگه تلفات می گیرن و خون اینجا مبنای مسائلی میشه توی منطقه، که دیگه این انشقاق از همینجا ایجاد میشه.

تجربه ی همه ی استکبار اینه که توی این زمینه دیگه شما قادر نخواهید بود که این بخشی که دچار یه چنین آشوب و بحرانی میشه ، به خصوص وقتی که طرفداران نیروهای حکومت مرکزی و نیروهای بومی ، اینا وقتی درگیر میشن با هم ، به خصوص از مردم کشت و کشتار می کنن، دیگه نمیشه جمع کرد قصه رو.تا سالیان سال این بحران هست ، چی بشه تا بعد ....

داستان توی ویتنام جنوبی ، شمالی ، کره ی جنوبی ، شمالی ، نمی دونم جاهای مختلف تست زدن و جواب گرفتن.

خوب، این نسخه رو برای ما هم پیچیدن.یه اتفاق خیلی بزرگی تو این دو سال افتاد ؛ که این جرقش این سری که قریب 10 – 15 تا اتوبوس از دانشگاههای مختلف که بردیم برای مریوان و دو مرتبه قصه حرکت احمد متوسلیان و اون عزیزانی که اونجا شروع کردن تو اون بحران کردستان منطقه رو یکی به یکی روستاها و تنگه ها و جاده ها و شهر ها و دهاتا رو پاکسازی کردن ؛ این رو دو مرتبه اونجا دیدم که یه اتفاق خیلی بزرگ افتاد که فرماندهان من توی این حرکت آنقدر توجیه بودن و آنقدر با تاکتیک بسیار زیبا ، اسلامی، شرعی و استراتژیک برخورد کردن با این موضوع که تونستن حربه رو از دست دشمن بگیرن.

چی بود موضوع؟ بگذارید بخشیشو باز کنم برای شما.شاید حالا داستان نبرد ما توی 8 سال، دوستان ، که با عراق بود، خیلی سهل و ساده تر بود.یعنی حتی پیچیده ترین منطقش کجا بود؟ كربلاي 4،كربلاي 5، والفجر 1، والفجر مقدماتي ، که 4-3 هزار قبضه گلوله شلیک می کردن رو سر شما،نهایتا یه خاکریزی بوده ؛ اونطرف دشمن بوده محض، که عراقیها بودن ، و اینطرف هم نیروهای خودی وتکلیف مشخص بود بالاخره.

هیچ استرس و اضطرابی هم تا قبلش نداشتی.یعنی از دوکوهه یا نقطه های رهایی که راه می افتادی،پیشونی بند و آهنگران میخونده و گرم بودی و اینا ؛پشت نقطه رهایی حرکت می کردی ؛ هر چی که مقابلت بوده دشمن بوده ، باید میزدی.پشت این خاکریز هم امنیت کامل تقریبا برقرار بوده،به غیر از مباحثی که بمباران هوایی میشده و یا ....

اما در کردستان یه چنین اتفاقی نبود.یعنی شما بایست پیوسته مسلح می بودی و هر لحظه ای این امکان داشت که از یه نقطه یی کمین بخوری،توی ستون که داری میری ، یه جایی یه آرپیجی یی بیاد دیواره اتوبوسو بشکافه و تعدادی از همرزمات کشته بشن يا یه نارنجکی میاد توی تیپ فرماندهی یا مینی منفجر میشه توی ستون و قص علی هذا.

و اين حالت استرس و اضطرابي كه داري حالا يه طرف، كه خود اين چقدر از يه طرفي نيروسازه، يعني شما اون تجهيزات و مهمات و سلاح رو به خودت بستي، تو دستشويي هم ميري بايد اين سلاح و تجهيزاتو با خودت ببري.شب مي خوابي بايد بغلت باشه.

اين حالتي بود كه ما توي جنوب اصلا نداشتيم اين وضعيت رو.اما توي كردستان پيوسته اين حالتي كه تو و سلاحت و خبر اينكه هر لحظه ممكنه يه جايي دشمن به شما بزنه و پيوسته اينكه، اين رو ميدونيد كه جنگ چريك و ضد چريك از سخت ترين مدل جنگهاست.جنگ گريلا و ضد گريلا، جنگ ويژه است و معمولا توي دنيا زماني اينو آموزش ميدن كه شماها دروس كلاسيك و آموزشهاي كلاسيك و نظامي رو پاس كرده باشي و بعد وارد مقولات جنگ چريكي ميشي.

اين بسيار سخت تر بود براي نيروهايي كه اصلا آموزش نديدن و با يه آموزش 15-10 روزه توي سپاه يا توي بسيج و بعد اومدن توي صحنه ي كردستان ، با مقوله اي ميخوان بجنگن، كه اونا هم با زمين توجيهن و هم با تاكتيكهاي چريك.

خوب اونجا در واقع ضدانقلاب رل چي رو داره بازي مي كنه؟ چريك رو و شما ك داريد ميريد خنثي بكنيد اون اعمال رو ، نقش ضد چريك رو داريد بازي مي كنيد.

بسيار بسيار بسيار پيچيده و سخته.خبره ترين نيروها توي اين مقوله توي دنيا كيان در جنگ ضد چريك؟ اسرائيلي ها خبره ترين نيروها هستن.بعدش ميگن انگليسيان.توي آموزشهاي ضد چريك.رلي كه اصلا اسرائيلي ها دارن بازي مي كنن اونجا، فلسطينيها نقش چريك رو دارن بازي مي كنن و اسرائيلي ها رل ضد چريك رو.

بسيار پيچيدستونمي خوام بحثش رو الآن اينجا باز كنم.

توي يه چنين شرايطي مسجله كه اگر كه شما به سمتتون شليك بشه، تير اندازي بشه، وقتي رفيقت بغلت شهيد شد ، بايد رسپانس بدي، بايد پاسخ بدي جواب اين شليك رو.كاري هم نبايد داشته باشي از تو روستا زدن ، از هر بيابوني زدن و اينها، سريع سه پايه خمپاره رو ميذاري اونجا، خاك اون روستا رو به توبره مي بندي تا اينكه براي ديگران درس ابد بشه كه نبايستي به ضد انقلاب پناه بدن.

كاريم نداره.دنيام (دنيا هم) مي نويسه.اصلا ممدوح و پسنديده است كه شما زن و بچه و هر كس هست تو اين روستا، همه رو به آتيش بكشي. (از زبان نظاميهاي دنيا:) غلط كردند و اينها ، اومدن از اين روستا استفاده كردن، كمينهاشون هم همين روستا بوده و اينها، و اينها پناه دادند و اينها و بايد تلافي در بياري.

از همين جا هم مشخصه كه چه اتفاقي پيش مياد.وقتي كه درگيري ميشه، پشتبندي بايد بريزي توي روستا پاكسازي بكني.درگيري بين شما و مردم.

خوب به نظر شما چه تفاقي افتاد؟ما كه رفتيم اونجا، چه كار كرديم، فرماندهان چه جوري ياد دادن؟ چه اتفاقي افتاد؟ چجور شد كه تو بغلت همرزمت شهيد ميشه ، سلاحم تو دستته، ماشه و نارنجك تو دستته، اما حق نداري، اينجا يه چيزي به تو ميگه كه اگه وارد اين صحنه بشي تو، بازنده اين صحنه تويي.

يعني وقتي نارنجك رو فكر نكردي و كشيدي و انداختي توي خونه، از همين اينجا تو صحنه رو باختي.

چقدر جنگ سختيه.كه تو كشته ميدي ، شهيد ميدي، اما براي تلافي کردنش ميموني كه چكار بكني.سلاح داري، تجهيزات داري، حكومت مركزي هم تو رو فرستاده براي اينكه پاک بكني اين منطقه رو.چه قدر پيچيده و سخته.

تا حالا كسي براتون اينجوري باز نكرده بود داستانو.فقط شنيدي يه جنگي توي اين دوسال تو منطقه كردستان و اينا، اتفاق افتاد.نه؟

منتظر ادامه سخنراني باشيد .... بسيار جالب است...

تذکر : جوابیه طولانی می باشد ولی حتما بخوانید که پاسخ را بگیرید.

عزيزاني كه در وبلاگ رسواگر يا يا بخش نظرات مطلب قبل همين وبلاگ سيري داشته اند، به مطلبي برخوده اند به شرح زير:

"قسمت اول:
سازندگی!

چطور تو این مملکت زندگی میکنی ولی از فاجعه تابستان 67 خبر نداری؟

حضرت ایت الللللللللله الاظمی روح الله الموسوی الخمینی ال........ پس از آنکه جام زهر را نوش جان نمودند و پس از آنکه مجاهدین حمله کردند (من طرفدار مجاهدین نیستم ها. یه وصله دیگه به من نچسبونید) از روی بغض و کینه و مثل بچه ای که وقتی از یکی کتک میخوره، میره شیشه خونشونو میشکنه فرمان زیر را صادر کرد:

"زندانیانی که هنوز بر سر مواضع خود استوار هستند محارب و مفسد فی الارض میباشند."

حکم محارب و مفسد فی الارض هم که میدونی چیه.

بعد از این حکم، هیاتی متشکل از 3 نفر که یکی از آنها همین آقای پور محمدی وزیر کشور حال حاضر بود که در آن زمان نماینده وزارت اطلاعات (واواک) بوده مامور اجرای حکم شدند.

این هیات به همراه افسران عالی رتبه سپاه و سایر ماموران اطلاعاتی به زندانهای سراسر کشور، گوهردشت، اوین، تبریز و ... رفته و با تشکیل دادگاههای 3 دقیقه ای که فقط سه سوال در آن مطرح میشد، حکم اعدام بیش از 6000 (حداقل) را صادر کرده و در همان جا اجرا کردند.

اعدامها از طریق دار زدن انجام گرفت و اجساد به وسیله کانتینرهای یخچال دار به گورهای دسته جمعی منتقل شد. از نمونه این گورها میتوان به بیابان پشت قبرستان بی بی سکینه در کرج اشاره کرد.

قسمت دوم:

بسیاری از سایر زندانیان شاهد این اعدامها بودند. من با خیلی از آنها صحبت کردم. یکی از آنها که در آن زمان در زندان گوهردشت اسیر بود میگفت دسته دسته زندانیان رو به محلی به نام حسینه برده و از آنها میپرسیدند که
- آیا هنوز بر سر مواضع خود بر علیه نظام هستید؟
-آیا مسلمانید؟
آیا نماز میخوانید؟-

سر تا سر حسینیه رو طناب آویزان کرده بودند و دسته جمعی زندانیان رو حلق آویز میکردند.

بسیاری از این زندانیان اعدام شده حکم محکومیت زندان داشتند. یعنی اینکه قبلا حکم صادر شده بود که باید به مدت معیینی زندانی باشند و بعد آزاد شوند.

جالبتر اینکه بسیاری از این زندانیان اعدام شده قبلا آزاد شده بودند ولی پس از صدور این حکم دستگیر شده و پس از همان دادگاه فرمایشی سه دقیقه ای اعدام شدند. از جمله میتوان به برادران محمدی پور اشاره کرد که هر سه به این ترتیب مجددا دستگیر و اعدام شدند.

فقط سازمان مجاهدین خلق (بازم میگم که من طرفدار مجاهدین نیستم) در حدود 15000 پرونده، شامل عکس، اسم، مشخصات کامل و ... به سازمان ملل ارایه داده که صاحبان این پرونده ها مفقودالاثر هستند و آخرین اطلاعی که از آنها وجود داره اینه که آنها توسط رژیم دستگیر شدند.

عده ای تعداد اعدامهای تابستان 67 رو در حدود 17000 نفر میدونند.

بازم میگی که من هی میگم که خیلی چیزها میدونم ولی هیچی نمیگم؟؟؟؟"

متن بالا نظرهاي شخصي ضدانقلاب در اينترنت بود.براي ريشه يابي قضيه مراجعه كنيم به اين كه در 25 تير 67 چرا قطعنامه را قبول كرديم؟

يكي از عزيزان در نظرات دو پست قبل به موضوع "به تصميم رسيدن" اشاره كردند.لازمه كه اينجا توضيحي بدم:

فرض كنيد كه شما براي حضور در مجلسي دعوت شده ايد.به يك مغازه براي خريد كت و شلوار مي رويد.اين مغازه فقط يك دست كت و شلوار مخصوص با رنگ مخصوص و سايز مخصوص دارد.و در مغازه اي ديگر 10 نوع كت و شلوار در ده رنگ و در ده سايز وجود دارد.

شما اگر بخواهيد از مغازه اول خريد كنيد، اصطلاحا به تصميم مي رسيد.يعني قبلا طراحان تصميماتي را طرح نكرده اند و شما نمي توانيد تصميمي بگيريد كه كدام يك را انتخاب كنيد.چون فقط يك نوع است و مجبوريد آن را بخريد.

اما در مغازه دوم تصميمات متعددي وجود دارند و شما بايد يكي را اتخاذ كنيد.يعني يك تصميم را اتخاذ کنید.در اين مورد به تصميم نمي رسيد.

علي عليه السلام در جنگ صفين به تصميم رسيد.يعني تصميم ديگري نبود كه بگيرد.وقتي شمشير زير گلويش گذاشتند كه بگو مالك برگردد وگرنه تو را مي كشيم، حضرت تصميم ديگري براي گرفتن، غير از عقب كشيدن مالك نداشتند.يعني اگر علي هم باشي، ممكن است به تصميم برسي.

اگر آن واقعه اتفاق نمي افتاد و مالك 6-5 قدم جلوتر رفته بود و معاويه و عمروعاص را كشته بود، قطعا كربلا رقم نمي خورد.قطعا واقعه انتظار رقم نمي خورد.اما علي با اين كه نمي خواست ولي به تصميم رسيد. و اين همان نوشيدن جام زهر است.يعني ديوانه نيستم زهر بخورم ولي راه ديگري نداشتم.علي نيز جام زهر را نوشيد.

در قضيه 598 نيز همين است.حالا چطور،‌ توضيح مي دهم.

قبل از واقعه 25 تير 67 كه قبول قطعنامه بود، امريكاييها نقشه اي براي براندازي نظام ريختند.و آن اين بود كه با تمام زندانيان منافق كشور هماهنگ كرده بودند كه از داخل زندان شروع به شورش نمايند و منافقين آزاد از طريق كرمانشاه حمله كنند.

نقشه اين بود كه وقتي زندانيان شورش كردند و منافقين غير زنداني از سمت كرمانشاه حمله كردند، عراق از سمت جنوب شروع به پيشروي كند.چون نيروهاي نظام پس از 8 سال جنگ در حال كم شدن و تضعيف بودند و حكومت مركزي نيروهاي مانده را براي مقابله به كرمانشاه خواهد فرستاد، در نتيجه عراق به راحتي مي توانست تا تهران پيشروي كند.

حضرت روح الله كه ديدند اگر وضع اينگونه بخواهد پيش برود، نظامي كه مردم خود آن را به دست آورده بودند و بوسيله ي آن از ذلت غربيها راحت بودند رو به شكست مي رود، تنها تصميمي كه برايشان مانده بود تا مردم را حفظ كنند اين بود كه به نوعي از حمله عراق جلوگيري كنند و آن راهي جز پذيرش قطعنامه نداشت.تا به اين وسيله به راحتي منافقين را شكست دهند.

منافقين به رهبري مسعود رجوي وقتي شروع به پيشروي كردند تا حداقل 100 كيلومتر جلو آمدند و هرچه در پيششان بود را ويران مي كردند .

تصویری از خرابیهای منافقین در حمله کرمانشاه و عملیات مرصاد

در ذيل نام 5 مرداد اگر در تقويمها نگاه كنيد، نوشته شده سالروز عمليات مرصاد.اين عمليات به فرماندهي شهيد سرلشگر صياد شيرازي انجام شد و منافقين به كلي شكست خوردند و اميدشان نيز كه به عراق بود قبلا به وسيله 598 از بين رفته بود.

بدين ترتيب روح الله موسوي الخميني رحمه الله عليه جان تمام مردم را نجات داد.اگر باور نمي كنيد اعمال منافقين در همان 100 كيلومتر اول كرمانشاه و اعمال عراقيان در هويزه و خرمشهر نسبت به زنان ، بيانگر اين موضوع است كه خميني ما را از رفاه محروم كرد يا از ويراني و تجاوز به خواهر و مادرمان و ... نجات داد.ضمنا حتي اگر فرمان امام در راه عدم رفاه ما بود، باز مقدس بود.چون رفاه در مرتبه بعد از استقلال قرار دارد و تامين مهندسي سياسي كشوري از داخل ، اولين گام در راه پيشرفت است وگرنه كه مهندسي سياسي از خارج تامين شود، روزي اگر برایشان بد باشد، ما را نابود خواهند كرد. واين شعار حسين بود كه اگر دين نداريد ، لااقل آزاده باشيد.

و شخصي كه مدعي اين نظرات بود چگونه مي تواند بگويد كه من طرفدار منافقين نيستم؟مگر در حالي كه خزه عبلات راديو فردا و بي بي سي فارسي و ... را گوش كرده باشد و چشم بسته قبول كرده باشد.

عزيزان من، يك چرت و پرتي از اين شبكه ها مي شنويد روش تحقيق كنيد.من خودم نمي دانستم تابستان 67 چه شده . چون از آن زمان چيزي يادم نيست.ولي در پي اين موضوع به تحقيق برآمدم و به اين نتايج دست يافتم.

و آيا اين عزيزان فكر نمي كنند چرا با اينكه 4000 كانال ماهواره بر عليه نظام ايران صحبت مي كنند، اين نظام پابرجاست؟ چون اين نظام، نظام انساني نيست.چون بناكنندگانش خالصانه براي خدا در 57 و نگه دارندگانش خالصانه براي خدا در ده سال دفاع مقدس از آن پاسداري كرده اند و هر كه خود را وقف خدا كند، خدا خود را وقف او خواهد كرد.

در ضمن، كسي كه اين نظرات را مي دهي، حالا بگو امام از روي عقده فرمان را صادر كردند و جان امثال من و شما را نجات دادند يا شما عقده داري كه هر كسي راجع به امام حرف زد يه چيزي بارش مي كنيد؟

شما ميدوني تروريست يعني چي؟ اگر نميداني به يه مطلبي تو همين وبلاگ به اسم صداي امريكا ... مراجعه كن و ببين ترور و تروريست يعني چي و خره عبلات شبكه هاي ضد انقلاب را بدون تفكر اشاعه نده.اون دنيا بايد جواب بدي.مخصوصا كه شيعه علي هم هستي.

آقاي العالم، حقوق بشر يكي از چهار شعار كفر در برابر اسلام است كه در مسائل جنگ جهاني چهارم به آن خواهيم پرداخت.حقوق بشر به اين نوع كه شما مي گوييد در تضاد خدا و دين است و چيزي كه با خدا و دين دشمني دارد آيا پايدار است؟ يا به سرنوشت نمرود دچار مي شود.

حقوق بشر مسخره بازي كه نيست كه بدنش دست کسی که وقتی از محدوده حکومت جمهوری اسلامی خارج شد  فكر كنه از حكومت خدا فرار كرده (چيزي كه علي ، بزرگترين انسان عالم در باره اش گفت كه : و لا يمكن الفرار من حكومتك)و روسريشو برداره و جايزه نوبل بگیره.اين خانم لائيك، حق خدا رو زير پا گذاشته و حق بشر در پس دو حوزه حق خدا و تكليف بشر است.

و آن حق بشري كه مغاير حق خدا و تكليف بشر باشد كفر است و در دشمني با خدا.

در ضمن از ميرزا مقوا كه در تهيه ي اين جوابيه با تحقيقاتش كمك كرد ، ممنونم.